๑๒. เสียงตอบรับ

ในช่วงแรก (ตั้งแต่สิงหาคม ถึง ธันวาคม ๒๕๔๙) ผมได้รับเสียงตอบรับน้อยมาก จนแทบถอดใจ แม้จะทำใจไว้บ้าง แต่ก็อดใจเสียไม่ได้อยู่ดี ถ้าไม่ได้เสียงตอบรับจากแฟนๆรายการคุยคุ้ยเต่า กับรายการไม่หลับไม่นอน ผมคงคิดหนัก แต่ก็ต้องยอมรับว่า เราไม่ได้ทิ้งช่องไว้ให้แฟนรายการได้มาติดต่อมากนัก นอกจากอีเมล์

เรามี WordPress ใช้ครั้งแรกประมาณเดือนพฤศจิกายน ๔๙ โดยได้น้องฟอร์ดมาช่วย หลังจากที่ฟอร์ดเมล์มาแนะนำหัวข้อในไม่หลับไม่นอน แล้วผมก็ตามไปดูที่บล็อคของน้องเขา ถึงได้เห็นว่าเป็นคนที่มีความรู้ทางด้าน IT ก็เลยขอให้ช่วยหน่อย ซึ่งถึงตอนนั้น ผมก็ยังไม่รู้ว่า ฟอร์ดเป็นเว็บมาสเตอร์ของ Siampod

มื่อมีบล็อคให้ได้เล่น จึงเริ่มเห็นรูปร่างของแฟนรายการบ้าง ว่าเป็นอย่างไร คนแรกๆที่มาเล่นกับพวกเรา คือคุณ Lonely Dragon ซึ่งดูจากข้อมูลการเขียนแล้ว พวกเราก็อดหนาวๆไม่ได้ เพราะข้อมูลแน่นเหลือเกิน จนเราอดใจไม่ไหว ขอเชิญมาคุยในไม่หลับไม่นอน ตอนการ์ตูน ทั้งที่ตัวจริงแล้ว คุณก๊องเป็นแชมป์แฟนพันธ์แท้โกวเล้ง แต่เนื่องจากเป็นเจ้าของร้านหนังสือให้เช่า ก็เลยกลายเป็นพหูสูตรเรื่องหนังสือโดยปริยาย ทุกวันนี้ คุณก๊องก็ยังมาสังสรรค์กับพวกเราอยู่เป็นระยะ

คุณก๊องสอนผม โดยไม่รู้ตัว อย่างหนึ่งในวันที่เราเจอกันวันแรก ทั้งคุณก๊องและบอย (ช่างคุย) ชอบเรื่องวีรบุรุษสำราญ โดยคุณก๊องเสริมว่า เป็นเพราะชอบที่ตัวเอกในเรื่องคบกันด้วยใจ ยึดในน้ำใจ โดยไม่ต้องมองอย่างอื่น แล้วแกก็บอกว่า ลองนึกดูสิ คนเราเวลารู้จักกัน ก็มักจะเลียบๆเคียงๆถามเทือกเขาเหล่ากอ หรือการศึกษาไม่ได้ ด้วยสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน เราแทบไม่ได้เห็นคนเราคบกันแบบในเรื่องนั้นเท่าไรแล้ว

ความเห็นนี้ติดอยู่ในหัวผมอยู่นาน ทุกครั้งที่ผมเห็นแฟนรายการคนใหม่ ผมอดมีคำถามในใจเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะมาจากทางเมล์ เว็บบอร์ด หรือบล็อค เพราะโลกอินเตอร์เน็ทเป็นระบบเปิด เราไม่รู้จริงๆว่า แต่ละคนที่เข้ามาเป็นใคร แล้วก็เข้ามาด้วยจุดประสงค์ใด แต่พอได้ยินคุณก๊องพูดแบบนี้ ผมก็เปลี่ยนความคิดใหม่ เอาเป็นว่า ทุกคนที่เข้ามาทักทาย เขามีความชอบในเรื่องที่เราเสนอ แล้วอยากส่งเสียงบอก ก็พอแล้ว เขาจะเป็นใครก็ไม่เป็นไร บุคลิกของเว็บโดยรวม (Look and Feel) น่าจะเป็นกรอบให้เอง ว่าเราเป็นอย่างไร

มีคนเชียร์ให้ทำเป็นเว็บคล้ายๆ YouTube คือเป็น User-generated content ให้ใครก็ได้ส่งไฟล์เสียง หรือวิดีโอมา แล้วเราก็นำขึ้นเว็บ ดูแล้วน่าจะได้กระแส หรือหาเงินได้ ผมเองในตอนแรกก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมไม่อยากทำ แต่มีความรู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากทำ ตอนนี้ ผมคิดว่าผมชัดขึ้น คือเราอยากทำ content เราไม่ได้อยากเป็นสื่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าเขียนในลำดับต่อๆไป แต่เอาเป็นว่า ผมยังอยากรักษาภาพรวมของช่างคุยไว้ให้แข็งแรงก่อน แล้วจึงว่ากันเรื่อง expansion

ไม่ใช่ว่า ทุกรายการของเราได้รับการตอบรับในแง่บวก ส่วนใหญเราไม่ทราบด้วยซ้ำว่า มีคนชอบหรือไม่ เราเห็นแต่ว่ามีคนโหลด แต่ไม่มีเสียงตอบรับเลย แต่ที่ได้รับการตอบรับในแง่ลบ ในตอนแรกๆเลย คือเรียนเมืองนอก ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าเราปล่อยเรียนเมืองนอกเป็นรายการที่เท่าไร มันเป็นความสนุกส่วนตัวจริงๆว่า เรื่องนี้น่าจะเป็นรายการได้ มิหนำซ้ำ ต้นทุนในการผลิตรายการจริงๆมีราคาเป็นล้าน เพราะทุกคนไปต่างประเทศกันจริงๆ ประสบการณ์พวกนี้มีคุณค่า ต้นทุนสูง น่าจดจำ น่าถ่ายทอด แล้วทุกปีๆ ก็จะมีคนใหม่ๆไปลองกันอยู่เรื่อยๆ น่าจะได้เล่าให้คนที่อยากไปได้ฟังบ้าง ผมบันทึกเทปคนใกล้ตัวสามตอนรวด แล้วปล่อยออกไปเลยพร้อมๆกัน ปรากฏว่า มีเมล์มาติ ผมจำในรายละเอียดไม่ได้ว่า เขียนว่าอย่างไร แต่เป็นความเห็นในแง่ว่าเป็นรายการฟุ้งเฟ้อ แต่ละคนมีความเป็นอยู่สบายๆ น่าจะทำเรื่องของคนที่ประสบความลำบาก ต่อสู้จนสำเร็จมาเล่าบ้าง ผมจำได้ว่า ผมตอบไปในแง่ว่า ผมอยากถ่ายทอดประสบการณ์เท่านั้นเอง แต่ละคนที่มาออกรายการ ก็มีด้านลำบากด้วยกันทั้งสิ้น แต่ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่ต้องนำมาเล่า ขนาดผมเองผมก็ลำบากเหมือนกัน แต่มันไม่ใช่เรื่องสนุกที่จะนำเรื่องเหล่านั้นมาเล่า ผมจำได้ว่าตอบไปประมาณนั้น แล้วผมก็ไม่ได้รับเสียงตอบกลับมา จนถึงวันนี้ ผมคิดว่า ช่างคุยชัดขึ้นมาก ว่าเราทำ content ประเภทไหน จนแทบไม่ต้องอธิบายอีก เมื่อตอนรายการดำน้ำออกมา ผมก็กลัวๆจะได้ยินความเห็นคล้ายๆอย่างที่ยกตัวอย่างมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีอะไร (จนถึง ณ เวลานี้นะครับ) หลายๆเรื่องจะมองว่าฟุ้งเฟ้อ ก็ใช่ แต่มันก็มีความน่าสนใจในศาสตร์นั้นๆอยู่พอสมควร รถโบราณจะว่าเป็นเรื่องของคนรวยก็ได้ แต่รถโฟลค์เต่ามันก็ไม่แพงเท่าไรนี่นา

ผมอดนึกถึงบทสัมภาษณ์ของคุณนิติพงษ์ ห่อนาก ที่อ่านเจอในนิตยสารฉบับไหนก็จำไม่ได้แล้วว่า เวลาพักผ่อนจะไม่ฟังเพลงของเฉลียง เพราะเพลงของเฉลียงเครียด อันน้ีผมก็ว่าจริงนะ เนื้อหาเพลงของเฉลียงกับของคาราบาว(ในยุคต้นๆ) มีความหมายไปในทำนองเดียวกัน แต่เล่าเรื่องจากคนละอารมณ์ ทำได้ดีทั้งคู่ แล้วแต่ใครจะชอบ ผมก็อยากเสนอช่างคุยแบบมีสาระ สนุกๆ ในรูปแบบของเราเหมือนกัน

รายการช่างคุยกับหมอเป็นรายการที่ผมอยากจะทำในอารมณ์ที่ฉีกออกไป รายการหมอ ชีวิตและสุขภาพ มีทุกประเทศ ทั้งโลก เนื้อหาก็เชื่อว่า ไม่แตกต่างกัน แต่จะทำอย่างไรให้น่าสนใจในแบบของเรา ทุกวันนี้ ผมยังหาคำตอบอยู่ เป็นโจทย์ที่ผมยังงงๆอยู่ แต่โชคดีมหาศาล ที่หมอทั้งสองท่านเล่นด้วย ว่าอย่างไร ว่าตามกัน เสียงตอบรับรายการนี้ มีน้อยมาก จนผมจับทางไม่ถูก เมล์ที่หมอได้รับ เป็นเรื่องส่วนตัว ไม่สามารถเผยแพร่ได้ ในขณะเดียวกัน การให้คำวินิจฉัยเป็นลายลักษณ์อักษร โดยไม่ได้ตรวจด้วยตัวเองเลย ก็เป็นเรื่องที่หมิ่นเหม่และสุ่มเสี่ยงเหมือนกัน โดยรวมๆ ผมคิดว่า ผมยังหา Long Tail ของหมวดหมู่นี้ไม่เจอ ยังต้องคลำกันต่อไป จริงอยู่ที่เราทำเพื่อเพิ่มความรู้ แต่ถ้าทำแล้ว มันไม่เป็นที่สนใจของใครเลย มันเสียดายเวลาเหมือนกัน

เสียงตอบรับของรายการที่มีมากที่สุด คือ ไม่หลับไม่นอน ทั้งๆที่ยอดดาวน์โหลดยังสู้รายการช่างคุยไม่ได้ด้วยซ้ำ (ไม่ต้องพูดถึง คุยคุ้ยเต่า) น่าจะเป็นเพราะหัวข้อบันเทิง เป็นหัวข้อที่เข้าถึงง่าย คนไทยชอบ และจะว่าไป บุคลิกของอู๊ดและกาน น่าจะมีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้คนอยากเล่นด้วย โดยเฉพาะการออกทะเลเป็นระยะๆของอู๊ด เมื่อเรามีเว็บบอร์ด ก็มีคนเข้าร่วมอย่างสนุกสนาน โดยที่บางเรื่องไม่เกี่ยวกับไม่หลับไม่นอนเลย ผมเดาว่า คนโพสท์ตามที่เขาคิดว่า อยากคุยกับใคร โดยไม่เจาะจงเรื่อง ก็ดีเหมือนกัน ลักษณะคำถาม-คำตอบของแต่ละห้อง ก็บอกบุคลิกของแต่ละคนดี (แต่ก็ยืนยันความคิดเดิมว่า เกลียดซีรียส์เกาหลี ถ้าอ่านแล้ว ไม่เข้าใจ กรุณาไปหาอ่านได้ที่เว็บบอร์ดไม่หลับไม่นอน) ขนาดเจ้าฟอร์ดเอง ซึ่งน่าจะติดตามช่างคุยมาก่อนใคร เมื่อมีเมล์แรกมาที่ช่างคุย ดันแนะนำให้เราวิจารณ์หนัง Casino Royale ในไม่หลับไม่นอนเฉยเลย แถมปรากฏตัวครั้งแรก ก็เป็นรายการไม่หลับไม่นอน ตอนการ์ตูนซะอีก นี่แหละ ฝีมืออู๊ดกับกานล่ะ

การที่เราบอกอะไรออกไป โดยไม่ตั้งใจ หลายๆครั้ง เราก็ได้รับผลตอบรับมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อประมาณธันวาคม ๒๕๔๙ ผมได้มีโอกาสเจอกับเพื่อนเก่า สมัยเป็นนักเรียน AFS ด้วยกันที่ออสเตรเลีย ก็เลยเล่าให้ฟังว่า ผมทำอะไรอยู่ ที่ผมงงพอสมควร คือดูเหมือนว่า เขาจะรู้จักคำว่าพอดคาสท์ แล้วก็มีเปรยเบาๆว่า อ๋อ มึงเองเหรอ แต่ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร แต่ผมก็บอกไปว่า ถ้าถึงสิ้นปี ๔๙ แล้ว ยังมองไม่เห็นว่า จะทำไปทำไม คงเลิกแล้วล่ะ

หลังจากนั้น สองสามวัน ก็มีคนเข้ามาโพสท์ใน WordPress ให้กำลังใจ และเพิ่มเสริมข้อมูลใน ไม่หลับไม่นอน ให้ (สมัยนั้น เรายังใช้บล็อคอยู่) โดยใช้ชื่อว่า เบน ดูจากลีลาและข้อมูลการเขียนแล้ว นอกจากจะเป็นแฟนตัวจริงของช่างคุยแล้ว ความแน่นของข้อมูลไม่เป็นรองคุณก๊องเลย ก็เลยได้เมล์กลับไปคุย ผมมาสังเกตุเห็นนามสกุลคุ้นๆ ถึงได้ทราบว่า เป็นน้องของเพื่อนผมคนนั้นนั่นเอง ซึ่งติดตามช่างคุยอยู่สักพักแล้ว แถมยังไปแนะนำคนที่บ้านให้รู้จักด้วย มิน่าล่ะ เจ้าเพื่อนคนนั้นถึงได้รู้จัก และกลับไปบอกน้องว่า เป็นเพื่อนของพี่เอง แล้วก็เล่าเรื่องที่ผมบ่นๆว่า อาจจะเลิก เจ้าเบนจึงรีบมาปรากฏตัว

เชื่อไหมครับว่า ต่อมา เบนกลายมาเป็นแขกรับเชิญในไม่หลับไม่นอน ช่างคุยกับหมอ เชิญแขกมาคุยคุ้ยเต่า ออกแบบโลโกใหม่ทั้งหมดของช่างคุยทุกรายการ ทำอีบุ๊ก ส่งเมล์ประชาสัมพันธ์ให้ ดึงเจ้าอุ้ม(ซึ่งภายหลังมาทำลูกกลมกลม)ให้มารู้จัก และจูงมือพาผมเข้ามติชน แนะนำให้ผมรู้จักพี่ตุ้ม สรกล (หนุ่มเมืองจันท์) กว่าช่างคุยจะมาถึงตอนนี้ได้ ผมต้องยอมรับว่า ไม่มากก็น้อย เจ้าเบนมีส่วนช่วยผลักดันสูงมาก

ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่าเสียงบ่นเบาๆกับเพื่อนในวันนั้น จะส่งแรงผลักดันมาได้ขนาดนี้

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s